.png){kind=logo}
14% pracodawców nie chce zatrudniać osób po 50. roku życia. Tymczasem budowanie kultury inkluzywności wiekowej to nie tylko kwestia społeczna.
Polskie społeczeństwo się starzeje, a wraz z nim rośnie liczba wyzwań na rynku pracy. Dziś ponad połowa Polaków zakłada, że będzie musieć pracować dłużej, niż przewiduje to wiek emerytalny, ale pytanie brzmi: gdzie znajdą zatrudnienie? Mimo że osoby po 50. roku życia mają często cenne doświadczenie, to wciąż mierzą się z marginalizacją i wiekową dyskryminacją, czyli ageizmem.
Zarówno dane z USA, jak i te z polskiego rynku pracy, pokazują, że utrata zatrudnienia w wieku 50-65 lat ma poważne konsekwencje. Badania Center for Retirement Research przy Boston College ujawniają, że aż co czwarta osoba z tej grupy wiekowej nigdy nie wraca na rynek pracy. Ci, którym się udaje, często muszą godzić się na znacznie gorsze warunki finansowe – średnio ich wynagrodzenie spada o ok. 10%. Co więcej, poszukiwanie nowej posady zajmuje im więcej czasu. Przeciętnie Amerykanin w wieku 55-64 lat pozostaje bez pracy przez 26 tygodni, podczas gdy młodsi znajdują nowe zatrudnienie po 19 tygodniach.
Ten sam problem dotyczy Polski. Z „Barometru Polskiego Rynku Pracy” Personnel Service wynika, że 14% pracodawców nie chce zatrudniać osób po 50. roku życia. Mimo to postęp technologiczny i starzejące się społeczeństwo sprawią, że rynek pracy nie będzie mógł ignorować tej grupy zawodowej. Według prognoz GUS do 2050 r. liczba Polaków powyżej 60. roku życia przekroczy 13,5 mln, co będzie stanowić blisko 40% populacji. Jak podkreśla Krzysztof Inglot, założyciel Personnel Service i ekspert rynku pracy, budowanie kultury inkluzywności wiekowej to nie tylko kwestia społeczna, ale również ekonomiczna konieczność. – Wciąż mamy do czynienia z marginalizacją zawodową osób po pięćdziesiątce. Jeśli nie zaczniemy budować kultury pracy opartej na inkluzywności wiekowej, to za kilka lat znajdziemy się w punkcie, z którego będzie bardzo trudno się cofnąć – ostrzega.
Choć 55% Polaków zdaje sobie sprawę z potrzeby dłuższej pracy, mają też konkretne oczekiwania i obawy. Z badań Personnel Service wynika, że 77% respondentów obawia się, że ich przyszła emerytura nie zapewni im godnego życia, a wśród motywacji, które skłaniają do pozostania na rynku pracy, dominuje chęć podwyższenia przyszłego świadczenia emerytalnego (38%), szczególnie wśród kobiet (43% vs. 34% mężczyzn). Istotne jest również dostosowanie warunków pracy do wieku (28%), możliwość pracy na aktualnym stanowisku (9%) i prywatne ubezpieczenie medyczne oferowane przez pracodawcę (5%).
Aby przeciwdziałać ageizmowi, konieczne są systemowe zmiany. – Ageizm na rynku pracy to nie teoria, ale rzeczywistość. Potrzebujemy konkretnych rozwiązań, jak elastyczne formy zatrudnienia, programy przekwalifikowania, kampanie edukacyjne dla pracodawców czy wręcz zwolnienie z podatku PIT, jak w przypadku młodszych osób. W dobie starzejącego się społeczeństwa praca nad zmianą postaw wobec starszych pracowników to inwestycja, nie koszt, a już za chwilę może się okazać, że to konieczność i jedyna alternatywa – podsumowuje Krzysztof Inglot.
fot. freepik.com
oprac. /kp/
