Wielokulturowe dziedzictwo regionu
Hulczyn (Hlučín) to miejscowość we wschodniej części Czech, położona w kraju morawsko-śląskim na Płaskowyżu Głubczyckim, bezpośrednio przy granicy z Polską. Miasto zostało lokowane w 1256 r. przez króla Przemysła Ottokara II jako posiadłość zamku Landek. W kolejnych stuleciach wielokrotnie zmieniało swoją przynależność państwową: należało do księstw opawskiego i raciborskiego, a od 1742 r. znalazło się w granicach Prus. Po zakończeniu I wojny światowej, na mocy traktatu wersalskiego, Hulczyn wraz z całym kraikiem hulczyńskim został włączony do Czechosłowacji, choć w latach międzywojennych i podczas wojny jego status jeszcze się zmieniał. Teren ten od dawna wyróżniał się współistnieniem wielu kultur, co potwierdzają dawne opisy topograficzne odnotowujące używanie języka morawskiego, polskiego oraz niemieckiego.
Obecnie Hulczyn stanowi dynamicznie rozwijający się ośrodek przemysłowy z silnie rozwiniętym przemysłem maszynowym, odzieżowym i drzewnym, a jednocześnie jest istotnym miejscem na turystycznej mapie regionu. Do najcenniejszych obiektów należą historyczne centrum z prostokątnym rynkiem, objęte ochroną konserwatorską, a także renesansowo-barokowy zamek położony w otoczeniu parku. W dzielnicy Darkovičky mieści się wyjątkowe muzeum fortyfikacji wojskowych, będące elementem dawnej czechosłowackiej linii obronnej. Walory wypoczynkowe miasta wzmacnia również jego położenie nad jeziorem Hulczyńskim.
