Świątynia o wielowiekowej historii, której początki sięgają 1265 roku, zachwyca zarówno swoim urokiem, jak i dziedzictwem.
Kościół św. Wacława w Krzanowicach należy do najcenniejszych zabytków Górnego Śląska. Jego dzieje zaczynają się w XIII wieku i są nierozerwalnie związane z historią Krzanowic, które około 1265 roku uzyskały prawa miejskie.
Najstarsza wzmianka o parafialnej świątyni pod wezwaniem św. Wacława, opiekuna Czech i Diecezji Ołomunieckiej, pochodzi z 1288 roku. Do dziś w głównym ołtarzu znajduje się wizerunek św. Wacława. W pierwszym okresie istnienia parafii należały do niej nie tylko Krzanowice, lecz również pobliskie miejscowości: Bolesław, Borucin, Chuchelna, Samborowice, Strachowice i Rochów. W 1925 roku dołączono do niej Pietraszyn, z przerwą w latach 1948-56.
Przez kolejne stulecia kościół wielokrotnie niszczyły pożary i obejmowały go przebudowy (w latach 1604, 1696, 1784, 1843). Po pożarze z 1913 roku zapadła decyzja o wzniesieniu nowej, większej świątyni w stylu neobarokowym. Autorem projektu był Józef Seyfried z Krawarza, a realizacją kierował ówczesny proboszcz Krzanowic, ks. Augustyn Quittel.
Wzniesienie nowego kościoła zajęło niespełna półtora roku — od maja 1914 do końca 1915 roku, czyli w czasie I wojny światowej. Malowidła ścienne stworzyli twórcy z Monachium: prof. Hans Martin, przy współudziale Paula Hofmanna i Franza Zacha. 13 listopada 1915 roku ks. bp. Sufragan ołomuniecki Karol Wismar poświęcił nową świątynię. Podczas II wojny światowej obiekt został uszkodzony. W latach 1947-48 odbudował go ks. Radca Franciszek Pawlar, który przez wiele lat, od 1948 do 1980 roku, sprawował urząd proboszcza parafii.
Obecnie parafia obejmuje Krzanowice, czyli miasto i wieś, oraz Pietraszyn, a łączna liczba mieszkańców wynosi około 2500 osób. Kościół św. Wacława nadal pozostaje ważnym centrum życia religijnego i kulturalnego Krzanowic, przypominając o bogatej tradycji i historii tego regionu. Jego okazała architektura oraz piękne wnętrze przyciągają pielgrzymów i turystów.
