Świątynia o dziejach sięgających XIII wieku, która nadal pełni swoją funkcję.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu należy do najdawniejszych obiektów sakralnych Górnego Śląska i zachowuje charakterystyczne cechy wczesnego gotyku śląskiego. Zgodnie z przekazem parafia miała zostać założona w 1205 roku, natomiast najstarsza zachowana wzmianka o świątyni pochodzi z 1285 roku.
Początkowo budowla była drewniana, lecz po pożarze w 1300 roku wzniesiono ją ponownie z cegły i kamienia, nadając jej postać trójnawowej hali z długim prezbiterium. W 1418 roku po południowej stronie prezbiterium powstał dwukondygnacyjny aneks, w którym umieszczono kapitularz na dole oraz skarbiec na górze. Następnie, w latach 1426-1436, do zachodniej elewacji dołączono rozległą kaplicę, później nazwaną Kaplicą Polską; początkowo korzystali z niej wierni niemieckojęzyczni, a z czasem także społeczność polskojęzyczna. W XVI wieku kaplica otrzymała jeszcze późnogotycką wieżę o kwadratowym rzucie.
W świątyni znajduje się barokowy ołtarz główny, który pierwotnie wykonał w 1656 roku rzeźbiarz Salomon Steinhoff. Zabytek został zniszczony w 1945 roku, a jego odtworzenie zakończono w 1954 roku dzięki pracy Franciszka Masorza z Rybnika. Z dawnego ołtarza przetrwały jedynie figury.
Kościół farny w Raciborzu pełni nie tylko rolę miejsca kultu, lecz także jest istotnym świadectwem wielowiekowych dziejów miasta i całego regionu. To również przestrzeń, w której przechowywane są cenne zabytki oraz dokumenty związane z historią parafii i jej wiernych.
.jpg)
