Świątynia wzniesiona w latach 1934–1935, pełniąca funkcję sanktuarium i obiektu zabytkowego, istotna dla dziejów miasta.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu powstał w latach 1934–1935, a uroczystego poświęcenia dokonano 20 października 1935 roku. Jego budowa była odpowiedzią na potrzebę stworzenia nowej przestrzeni sakralnej dla stale zwiększającej się liczby wiernych w Raciborzu. Inwestycję zrealizowano w ramach programu wznoszenia nowoczesnych budowli religijnych na terenie Niemiec i Polski, a wybrane miejsce miało duże znaczenie dla miejscowej społeczności katolickiej.
Powstanie kościoła było efektem działań ówczesnych władz kościelnych oraz mieszkańców, którzy zabiegali o warunki sprzyjające życiu religijnemu. W czasie budowy Racibórz znajdował się w granicach Niemiec, dlatego w świątyni dominowały nabożeństwa odprawiane po niemiecku. Po zakończeniu II wojny światowej i włączeniu miasta do Polski kościół nadal służył celom sakralnym, a wraz z procesem polonizacji zmienił się także jego charakter użytkowania.
W okresie powojennym obiekt był wielokrotnie odnawiany i modernizowany, a w 1960 roku zamontowano witraże mające nawiązywać do przedwojennego wystroju. Obecnie kościół pełni również rolę Sanktuarium Matki Bożej Raciborskiej. Dziś należy do najważniejszych miejsc kultu w mieście i przyciąga licznych turystów zainteresowanych jego przeszłością. W 2020 roku został wpisany do rejestru zabytków, co potwierdziło jego szczególną wartość dla historii i kultury Raciborza.
