Spichlerz z 1855 roku w Bieńkowicach to wartościowy relikt architektury gospodarczej, który przypomina o rolniczym dziedzictwie tego obszaru.
Wzniesiony w 1855 r. spichlerz w Bieńkowicach jest ważnym składnikiem kulturowego dziedzictwa regionu oraz materialnym śladem dawnych sposobów składowania ziarna i organizacji życia rolniczego w XIX wieku.
Obiekt ten reprezentuje tradycyjną XIX-wieczną architekturę użytkową. Jego zrębowa technika budowy, charakterystyczna dla epoki, pokazuje kunszt ówczesnych stolarzy i ich umiejętność stawiania solidnych, praktycznych konstrukcji. Pokrycie gliną miało znaczenie ochronne i izolacyjne, zabezpieczając przechowywane wewnątrz zboże przed wilgocią oraz szkodnikami.
To jeden z nielicznych zachowanych spichlerzy na tym terenie, dlatego ma szczególną wartość dla lokalnego dziedzictwa. Jego istnienie przywołuje pamięć o rolniczych zwyczajach Bieńkowic i o roli, jaką magazynowanie plonów odgrywało w codziennym życiu miejscowej społeczności.
Dzięki zaangażowaniu mieszkańców oraz służb konserwatorskich spichlerz został ujęty w rejestrze zabytków nieruchomych województwa śląskiego. Taki wpis zapewnia mu ochronę prawną i zwiększa możliwość uzyskania funduszy na przyszłe działania konserwatorskie.
Dziś obiekt służy przede wszystkim celom edukacyjnym i turystycznym. Jest świadectwem dawnych technik przechowywania zboża, a zarazem interesuje pasjonatów drewnianego budownictwa i historii rolnictwa. Spichlerz w Bieńkowicach przyciąga odwiedzających, którzy chcą lepiej poznać tradycje oraz kulturę regionu.
