Świątynia o dziejach sięgających XIII wieku.
Kościół św. Jakuba w Raciborzu to dawny obiekt dominikański, którego początki wiążą się z XIII stuleciem. Zakonnicy mogli dotrzeć do miasta już w latach 1238–1239, a w 1246 roku oficjalnie potwierdzono istnienie ich konwentu. Około połowy XIII wieku powstał zespół klasztorny wraz ze świątynią, która na przestrzeni wieków wielokrotnie doznawała zniszczeń, po czym była odbudowywana.
W 1300 roku kościół został zniszczony przez ogień, lecz niebawem podniesiono go z ruin, nadając mu bardziej okazałą formę. Następny pożar, który wybuchł w 1574 roku, doprowadził do renesansowego przekształcenia wnętrza, a po kolejnym pożarze w 1637 roku pojawiły się barokowe elementy wystroju. Po sekularyzacji klasztoru w 1810 roku rozebrano zabudowania zakonne, natomiast sam kościół został w 1874 roku przebudowany w stylu pseudoromańskim, co ukształtowało jego dzisiejszy wygląd.
Bryła świątyni łączy cechy gotyku, renesansu i baroku, jednak obecna fasada nawiązuje przede wszystkim do XIX-wiecznego neoromanizmu. Na uwagę zasługują dwie kaplice boczne: kaplica św. Krzyża (Gaszynów) oraz kaplica różańcowa, obie wykonane z dużą dbałością o detal i bogato dekorowane. Choć klasztor nie przetrwał, kościół nadal przypomina o dominikańskich korzeniach Raciborza oraz o jego roli na średniowiecznym szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.
