Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju w Olzie

Najdawniejsze wzmianki o Olzie sięgają XII wieku. Miejscowość podlegała parafii w Gorzycach, a w XVII i XVIII stuleciu należała do parafii w Boguminie. Nabożeństwa odprawiano przy drewnianej kapliczce św. Jana Nepomucena, wzniesionej w okresie wojny siedmioletniej niedaleko miejsca, gdzie Olza uchodzi do Odry. W 1801 r. obiekt obmurowano kamieniem, po czym nadano mu wezwanie Świętej Rodziny.

W 1924 r. w Olzie utworzono „komisję dla budowy nowego kościoła”. Prace ruszyły w 1932 r. według projektu Jana Affy z Raciborza. Inwestycja postępowała bardzo sprawnie i została zakończona po zaledwie trzech latach, a nad jej przebiegiem czuwał Alojzy Seman.

Wierni przykładali dużą wagę do wystroju świątyni. Zamówiono figury św. Katarzyny, którą ufundowali kolejarze, oraz św. Barbary, będącej darem górników. Główna część ołtarza wraz z obrazem Matki Bożej Królowej Pokoju, namalowanym przez artystę malarza Otto Kowalewskiego z Katowic, została sfinansowana przez państwo Basitów. Dziś obraz zastępuje figura Matki Bożej. Stacje drogi Krzyżowej ofiarowali bracia Chlebiszowie, witraże opłacili strażacy wspólnie ze Związkiem Powstańców Śląskich, a trzy dzwony zakupiono dzięki ofiarności mieszkańców Olzy.

Kościół został poświęcony 14 sierpnia 1935 r. Podczas II wojny światowej uległ zniszczeniu, a w trakcie odbudowy parafianie uczestniczyli we Mszach św. w dawnej kaplicy. Po wojnie naprawa świątyni postępowała powoli i napotykała liczne trudności, jednak podobnie jak przed wojną wierni nie zrezygnowali i cierpliwie pracowali, szukając wsparcia oraz darczyńców. Dużą pomoc okazała koksownia z Knurowa, dostarczając materiały, pieniądze i fachowców, a także wierni z Piekar i Świętochłowic. Wystrój wnętrza różnił się od przedwojennego, a zmieniona była również kopuła wieży i nowe dzwony. Odbudowany kościół poświęcono w 1946 r.

W 1944 r. Olza otrzymała status samodzielnej placówki duszpasterskiej, natomiast parafię erygowano 20 lipca 1957 r. Ks. Bronisław Cichy, administrator w latach 1962-1970, ufundował nowe dzwony i organy oraz zainstalował nagłośnienie. Ks. Edward Wieczorek, proboszcz w latach 1970-1992, odnowił malaturę kościoła i zbudował salkę katechetyczną. Ks. Ryszard Anczok, proboszcz w latach 1992-2000, zadbał o wystrój wnętrza i paramenty liturgiczne. Ks. Kazimierz Nowicki, administrator w 2000 r., a następnie proboszcz w latach 2001-2016, przeprowadził gruntowny remont probostwa, organów i dachu. Obecnie funkcję proboszcza pełni ks. Bogdan Reder.

fot. Aleksandra Pazger
oprac. /kp/