grobowiec rodzinny

Georg Wilhelm Alexander Graf von Arco (ur. 30 sierpnia 1869 r. w Gorzycach koło Wodzisławia Śląskiego, zm. 5 maja 1940 r. w Berlinie) – niemiecki uczony i konstruktor, specjalizujący się w radiotelegrafii oraz radiofonii. To właśnie on jako pierwszy stworzył i zbudował razem z Alexandrem Meissnerem superheterodynę, a także typ nadajnika radiowego wyposażonego w przetwornicę częstotliwości. Wspólnie z Meissnerem opracował również metodę przemysłowej produkcji lamp próżniowych.

W drugiej połowie lat siedemdziesiątych XIX wieku uczył się w raciborskim gimnazjum, a po jego zakończeniu rozpoczął służbę jako oficer w armii niemieckiej. W Berlinie trafił do prestiżowego pułku strzelców gwardii. Dzięki wyjątkowej zgodzie cesarza Wilhelma II miał jednocześnie możliwość studiowania w Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie, znanej jako Charlottenburg. Studia ukończył z bardzo dobrymi rezultatami, po czym zrezygnował z kariery wojskowej i został pomocnikiem profesora Adolfa Slabego. Razem z nim w 1897 roku był obecny przy przekazaniu pierwszej wiadomości za pośrednictwem telegrafu bezprzewodowego. Próba ta została przeprowadzona w Anglii przez znanego włoskiego wynalazcę – Guglielmo Marconi. Już po czterech tygodniach Arco i Slaby wykonali taki sam eksperyment. Jeszcze pod koniec 1897 roku uruchomili pierwszą w Niemczech stację nadawczą, zlokalizowaną w Sakrow pod Poczdamem. W 1903 roku cesarz Wilhelm II utworzył instytucję naukowo-badawczą pod nazwą Telefunken-Gesellschaft, opartą na kilku ośrodkach badawczych. Arco objął w niej stanowisko naczelnego dyrektora i inżyniera. Następne lata poświęcił zagadnieniom przekazywania i obróbki fal radiowych oraz projektowaniu anten i mikrofonów dalekiego zasięgu. Rezultatem tych prac było uruchomienie stacji nadawczej o zasięgu transoceanicznym w Nauen, co nastąpiło 15 grudnia 1904 roku. 6 grudnia 1907 roku Georg Arco przeprowadził udaną demonstrację bezprzewodowego przesyłu ludzkiego głosu. Wysłano wówczas nagranie arii operowej w wykonaniu Enrico Caruso. Emisja odbyła się z Politechniki Berlińskiej do jednej z berlińskich dzielnic – Kreuzbergu, a z dużym zainteresowaniem słuchali jej cesarzowa Augusta Wiktoria i Wilhelm II. W ciągu kolejnych 16 lat wprowadził ogromną liczbę udoskonaleń i zgłosił wiele wynalazków związanych z radiofonią. Kulminacją tych osiągnięć było rozpoczęcie 29 grudnia 1923 roku nadawania pierwszej audycji radiowej w Niemczech. W 1930 roku przeszedł na zasłużony odpoczynek, a na emeryturze zbudował 12 prototypów samochodów. Zmarł 5 maja 1940 roku w swoim domu w Berlinie, przy Bismarckallee 47. Arco cieszył się w Niemczech ogromną sympatią, berlińczycy mówili o nim Funk-Graf (czyli hrabia-radiowiec), a jego współpracownicy zwracali się do niego z szacunkiem Seine Hochfrequenz (czyli Jego Wielka Częstotliwość).

źródło/wikipedia.org

fot. Aleksandra Pazger